• Namiestnik Królestwa Polskiego 1815-1874 ·  Model prawny a praktyka ustrojowo-polityczna

Instytucja namiestnika Królestwa Polskiego była tworem dosyć unikatowym w ustroju Cesarstwa Rosyjskiego, ponieważ występowała jedynie, i to dosyć krótko, na Kaukazie. Wielkie Księstwo Finlandzkie posiadało swojego generał-gubernatora, którą to instytucję ustanowiono w Królestwie dopiero po śmierci ostatniego namiestnika, gen. Teodora Berga.

W Królestwie Polskim było pięciu namiestników: gen. Józef Zajączek, feldmarszałek Iwan Paskiewicz, ks.Michał Gorczakow, wielki książę Konstanty i gen. Teodor Berg, a także cztery osoby pełniące obowiązki namiestnika: dwa razy gen. Mikołaj Suchozanet, hr. Karol Lambert, gen. Aleksander Luders i gen. Teodor Berg. Jak dotąd, nie było monografii dot. tak podstawowej instytucji jak namiestnik. Nie jest to zbiór biografii poszczególnych namiestników, ale analiza modeli namiestnictwa obowiązujących w danym czasie w Królestwie.

Czy powołanie namiestnika Królestwa było konieczne, zważywszy,że królem polskim był panujący aktualnie cesarz rosyjski?  Konstytucja Królestwa wyraźnie mówiła w art.5, że król na wypadek swojej nieobecności „mianuje namiestnika, który powinien mieszkać w Królestwie”. Można stwierdzić więc, że namiestnik był alter ego monarchy.  Z polskiego punktu widzenia ważne było samo istnienie namiestnictwa, ponieważ świadczyło to o odrębności państwowej Królestwa.

Zapraszamy do przeczytania recenzji:

http://histmag.org/lech-mazewski-namiestnik-krolestwa-polskiego-1815-1874-recenzja-12686

ISBN 978-8-36-074876-3
Format B5
Ilość stron 216
Oprawa miękka
Redaktor Lech Mażewski
Rok wydania
Numer części 4
Tytuł cyklu Królestwo polskie

Namiestnik Królestwa Polskiego 1815-1874

Model prawny a praktyka ustrojowo-polityczna


Podobne książki

Tagi: @LechMażewski